‘We hadden het gevoel alsof we al het vacuüm dat er in de kosmos te vinden is in één keer hadden ingeslikt.’ Twee jonge mannen worden geveld door een onbedaarlijke honger en besluiten samen een bakkerij te overvallen. De roof neemt een bijzondere wending wanneer de bakker de mannen een verrassend voorstel doet. De broodjesroofverhalen van Haruki Murakami is opgedeeld in twee verhalen: De broodjesroof en De tweede broodjesroof. Gewapend met messen hebben de kameraden in het eerste verhaal hun zinnen gezet op de lokale bakkerij: ‘Hoe sterker de geur van brood werd, des te sterker werd ook onze aandrang om Kwaad te doen.’ Dat de bakker een kale vijftiger en bovendien communist is, werkt voor de mannen extra motiverend: ‘We overvielen een bakkerij én we overvielen een communist’. Aan een van de mannen blijft nadien een vloek kleven die hem jaren later in De tweede broodjesroof aanzet om opnieuw een overval te plegen.
Liever geld dan burgers
In De broodjesroofverhalen lijmen de klanken van Wagners Tristan und Isolde de twee verhalen aan elkaar. Wat voor de bakker een onschuldig compromis leek, blijkt voor een van de mannen het symbool te zijn geworden van mislukking. Samen met zijn vrouw onderneemt hij opnieuw een ‘broodjesroof’. Dit keer belanden ze in een filiaal van de McDonald’s waar het personeel het koppel liever geld dan burgers geeft. Murakami laat zijn surrealistische vertelstijl de overhand nemen in De broodjesroofverhalen. De lezer navigeert tussen subtiele grappen op zoek naar de aanwezigheid van een onderliggende boodschap. Thema’s als vrijheid, macht, verantwoordelijkheid en kapitalisme worden sterker in het tweede verhaal. Hier groeit de vrouw van de man bovendien uit tot een krachtig personage; ze initieert en leidt de roof – een doorgaans ongewone ontwikkeling in het werk van Murakami.
Gevoel van falen in De broodjesroofverhalen
Net als kortverhaal Slaap is De broodjesroofverhalen voorzien van de hallucinerende illustraties van Kat Menschik. Ze combineert mosgroen met glanzende gouden tinten die samen paginagrote platen vormen van verse broden, mysterieuze uitdrukkingen en woeste zeegezichten. De psychedelische tekeningen dragen bij aan de surrealistische sfeer in de verhalen die eerder verschenen in verhalenbundel De olifant verdwijnt. Het gevoel van falen dat de man met zich meedraagt neemt een steeds grotere plek in in het verhaal. Murakami stelt dit gevoel gelijk aan een onderzeese vulkaan; onzichtbaar, maar met een allesverwoestende kracht wanneer hij tot uitbarsting komt. Hoe de man dit gevoel uiteindelijk van zich af weet te schudden, laat de auteur aan de lezer. Wellicht werkte de tweede broodjesroof inderdaad cathartisch of zorgde het daadkrachtige optreden van zijn vriendin ervoor dat ze de verantwoordelijkheid van zijn daden op zich nam. Ondanks de vele referenties aan de zee, blijft het koppel een tragisch lot als dat van Tristan en Isolde bespaard.
Copyright 2026 © tekst door Eline schrijft hier. Alle rechten voorbehouden.
Titel: De broodjesroofverhalen
Originele titel: Panya shugeki, Panya saishugeki
Auteur: Haruki Murakami
Uitgeverij: Atlas Contact
Vertaling: Jacques Westerhoven
Illustrator: Kat Menschik
Genre: Literatuur, kort verhaal
Bladzijdes: 96
Uitvoering: Paperback
ISBN: 978-90-254-4054-1
📖 Ook lezen? Koop hier De broodjesroofverhalen of steun je boekhandel via Libris.
Eindoordeel: De broodjesroofverhalen
Ontdek meer van Eline schrijft hier
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Geen reacties