Ik laat jou niet vallen: slotdeel prozagedichten drieluik biedt hoop en wijsheid

Na Van niemand en Tot het niet meer gaat sluit Vincent Oostrijck zijn autobiografische, verhalende gedichtenreeks af met Ik laat jou niet vallen. Dit slotdeel van het drieluik bevat ruim vijftig gedichten vol oude, maar ook nieuwe personages. Zo voegt Oostrijck nieuwe gedaantes toe aan de charismatische Meneer De Bruin (alcoholist, verzamelaar en vrouwenversierder) om de vriendschap door de dood heen te eren. Het lyrisch ik laat de lezer daarnaast kennismaken met een bonte verzameling excentrieke mannen. Van Monsieur Le Craque die in een Brabantse volkswijk woont tot Harry Vogel die de nodige drama op de werkvloer creëert. En dan is er Tandpastatubeman die zijn baan verliest, een kunstgebit neemt en een oplossing biedt voor een van de meest herkenbare discussies. Omgaan met veranderingen, jeugdherinneringen en ziekte zijn terugkerende thema’s in de poëziebundel. Meer nog gaat het over onvoorwaardelijke liefde (Oostrijck draagt de bundel op aan zijn vrouw Angélique) en jezelf kunnen, mogen en willen zijn.

Liefdevol oog voor detail

Het lyrisch ik voert in Ik laat jou niet vallen verschillende scenario’s op om zijn liefde te tonen. Zo belooft hij in Als je ziek wordt: ‘Ik laat jou niet aan je lot over / ik zal er voor je zijn.’ In Angélique de Movie keert hij terug naar een observerende rol; aanvankelijk in de indirecte, derde persoon om vervolgens in de eerste persoon vol overgave te stellen: ‘Ik hield al van haar / voordat ik haar ontmoette’ waarna hij de zwaarte opzoekt met: ‘Een verwoestende bijl / Zal haar levensboom treffen.’ Tersluiks onthult hij zijn (liefdevol) oog voor detail wanneer de cover van de bundel haar lievelingskleuren bevat: ‘violet, mauve en paars’. Het titelgedicht verschuift gaandeweg van een persoonlijke liefde naar een collectieve liefde: ‘Iedereen is met elkaar verbonden / Iedereen is in het hart geraakt.’ De afwisseling van lange en korte rijmloze gedichten houdt de bundel dynamisch, terwijl Oostrijck behendig manoeuvreert tussen geloof, hoop, herinneringen en verandering.

Een dosis levenswijsheid in Ik laat jou niet vallen

Jezelf zijn is niet makkelijk in een leven vol obstakels die vragen om aanpassing. In De vraag van Werner verandert het lyrisch ik van ‘raar’ en ‘altijd gespannen’ in een jongen die niet ‘bang uitgevallen’ is en uiteindelijk weer ‘tegen de stroom in’ gaat. Waar het lyrisch ik door de ontmoeting met zijn vrouw in een toegewijde echtgenoot verandert die alles aan kan, herinnert hij zich in Berlijn een verloren liefde en zijn zoektocht naar zichzelf: ‘Hij weet niet wie hij is / Of hoe om te gaan met pijn.’ Een nieuwe app werpt een komische, maar kritische blik op identiteit en social media: ‘Op zijn smartphone / Kon hij vanaf nu: / Zien / Wie hij niet is / Doen / Wat hij helemaal niet kan (…) Daarna is hij weer gewoon / Zichzelf geworden.’ Deze wisselwerking tussen transformeren en trouw blijven aan jezelf weet Oostrijck sterk te verwoorden. Na het verkennen van melancholie en rouw in de vorige bundels voert hoop nu de boventoon in Ik laat jou niet vallen. Het drieluik komt samen in het prachtige Emotioneel lichaam wanneer het lyrisch ik stelt: ‘Het gaat me heus lukken / De weg terug te vinden / Uit dit labyrint van pijn / Mijn energie is verdwenen / Maar kijk, ik kan nog lachen / Het komt wel goed / Dit is wat er gebeurt / Als je je moeder hebt verloren.’ Oostrijck voegt hiermee een dosis levenswijsheid toe aan zijn verhalende, met vlagen komische gedichten die vaste thema’s herhaaldelijk vanuit een andere invalshoek benaderen.

Beoordeling: 5/5 sterren

Copyright 2026 © tekst door Eline der Boog. Alle rechten voorbehouden.

Titel: Ik laat jou niet vallen. Niet hier op deze plek, en ook niet in dit leven
Auteur: Vincent Oostrijck
Uitgeverij: Boekscout
Genre: Poëzie
Bladzijdes: 290
Uitvoering: e-book
ISBN: 978-94-654-4351-5
*In ruil voor een eerlijke recensie heb ik via de auteur een recensie-exemplaar ontvangen

📖 Ook lezen? Koop hier Ik laat jou niet vallen of steun je boekhandel via Libris.