Finding Dory: kinderfilm vol koralen en moralen

4 juli 2016

Gisteren heb ik Finding Dory gezien in de bioscoop – het langverwachte vervolg op Finding Nemo (2003, Disney Pixar) die alweer 13 jaar (!) geleden in de bios draaide. In die dertien jaar heb ik samen met Marlin en Dory het visje Nemo al ontelbare keren teruggevonden en ik was toch wel erg benieuwd naar dit vervolg. Hoewel vervolgen toch vaak de reputatie hebben dat ze wat tegenvallen, geef ik ze liever het voordeel van de twijfel en dat was dit keer niet anders. Wat vond ik van Finding Dory?

Het verhaal speelt zich af één jaar nadat Nemo is teruggevonden. Dory woont bij Marlin en Nemo in het koraal en alles gaat daar rustig z’n gangetje totdat Dory op een dag overvallen wordt door vluchtige herinneringen aan haar jeugd. Ze besluit, impulsief als ze is, in een sneltreinvaart haar ouders op te sporen. Maar wie zijn ze? En waar zullen ze nu zijn? Samen met Marlin en Nemo belandt ze van het ene avontuur in het andere waarbij de kijker zich waant in hilarische, spannende, droevige en vertederende scènes. Wist je bijvoorbeeld hoe schattig Dory eruit zag als baby Dory? Ik zeg: kijken.

Behalve de oude ‘cast’ hebben ze bij Disney Pixar weer een stel nieuwe personages bedacht. Van Australische zeehonden, een bijziende walvishaai en een  witte dolfijn met een verstoorde echolocatie tot een octo(?)pus die Hank heet. Ieder personage heeft zo weer zijn eigen verhaal en eigenaardigheden, maar vooral veel humor (of sarcasme, wat ik ook zeker kan waarderen)! Gelukkig (voor ons) is Dory in de tussentijd niet veel veranderd, haar korte termijn geheugenverlies speelt haar nog altijd parten en haar lees skills blijven hilarisch (hint: es-ca-pé).

Ondanks dat het plot vaak wat voorspelbaar is – het is immers een ‘kinderfilm’ – zit het verhaal goed in elkaar. De kijkers komen meer over Dory te weten, die Finding Nemo stiekem toch wel domineerde en waar we maar weinig over wisten. Pixar heeft de overgang van Nemo naar Dory goed weten te maken in de eerste paar minuten van de film en van daaruit toegewerkt naar een vervolg dat niet alleen voor kinderen, maar ook voor volwassenen zeer vermakelijk is.

Finding Dory zit, net zoals elke Disney film, vol met koralen eh… moralen, maar Dory’s voornaamste advies luidt na 13 jaar nog altijd even vertrouwd:  Just keep swimming!

Eindoordeel: Finding Dory (2016)
  • Verhaal
  • Personages
  • Muziek
4

Samenvatting

Ondanks dat het plot vaak wat voorspelbaar is – het is immers een ‘kinderfilm’ – zit Finding Dory goed in elkaar. De kijkers komen meer over Dory te weten, die Finding Nemo stiekem toch wel domineerde en waar we maar weinig over wisten. Pixar heeft de overgang van Nemo naar Dory goed weten te maken in de eerste paar minuten van de film en van daaruit toegewerkt naar een vervolg dat niet alleen voor kinderen, maar ook voor volwassenen zeer vermakelijk is.

Regie: Andrew Stanton, Angus MacLane | Voice Cast: Ellen DeGeneres, Albert Brooks, Ed O’Neill | Scenario: Andrew Stanton, Victoria Strouse | Genre: Animatie, Avontuur | Jaar: 2016

Geef een reactie op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Abonneer  
Abonneren op
%d bloggers liken dit: