Eleanor & Park: zoete YA-liefdesroman met zure nasmaakLeestijd: 4 min.

13 oktober 2016

Titel: Eleanor & Park
Originele titel: Eleanor & Park
Auteur: Rainbow Rowell
Uitgeverij: Van Goor
Vertaling: Annelies Jorna, Ineke Lenting
Genre: Young-Adult
Bladzijdes: 328
Uitvoering: Paperback
ISBN: 978-12-500-5399-2
Prijs: 9,77
Sterren: 4/5

Zoete roman met zure nasmaak

Het is 1986. De introverte Park zit elke dag alleen in de bus naar school, totdat er op een dag een vreemd, opvallend gekleed meisje met knalrood haar de bus instapt en naast hem gaat zitten. Vanaf het moment dat hij haar ziet weet hij al dat hij haar leuk vindt. Maar wat weet hij eigenlijk over haar? Ze lijkt behoorlijk afstandelijk en hij durft aanvankelijk geen gesprek met haar te beginnen. Door haar merkwaardige kleding is ze al snel het mikpunt van pesterijen op school, maar Park is zelf ook een buitenbeentje. De plek naast hem in de bus is iedere dag leeg, dus ze komt telkens weer naast hem zitten. Enkele zwijgzame busritten later ziet de lezer gestaag iets opbloeien tussen de twee – zij leest in de bus stiekem over zijn schouder mee in zijn stripboeken en hij laat haar zijn muziek horen (jawel via mixtapes, de nostalgie).

Na enkele nummers van The Cure (en The Smiths, wat onverhoeds doet denken aan The Perks of Being a Wallflower van Stephen Chbosky) komt er een eerste gesprek op gang en het meisje stelt zich voor als Eleanor. Vanaf dat moment is er geen weg meer terug. Rainbow Rowell (1973) weet hun liefde, want ja die is wederzijds, treffend weer te geven. Lief en onschuldig, zoals een eerste liefde hoort te zijn. Maar dat is niet direct wat mij aantrekt tot dit boek. Het verhaal wordt afwisselend verteld vanuit Park en Eleanor, waardoor de lezer veel over de twee te weten komt. Dit is sterk gedaan, aangezien Rowell alles wat in hun dialogen wordt verzwegen, uitwerkt in hun gedachten en deze een stem geeft door ze afwisselend aan bod te laten komen.

Zo blijken de twee tieners behoorlijke tegenpolen van elkaar te zijn. Eleanor heeft een moeilijke thuissituatie, haar ouders zijn gescheiden en haar stiefvader zit in de kroeg, mishandelt haar moeder of heeft het op Eleanor gemunt. Daarnaast draagt ze een allegaartje van kleding (al het geld gaat op aan de drank) en slaapt met haar broers en zussen in stapelbedden op één kamer. Park komt juist uit een liefhebbend gezin, zijn ouders hebben een goed huwelijk en hij heeft zijn eigen kamer met mooie spullen. Je zou denken dat de twee elkaar, ondanks hun onzekerheid, goed aanvullen – elkaar iets kunnen leren wellicht. Maar met zestien jaar is dit een lastige opgave en de onzekerheid lijkt dikwijls te winnen waardoor Eleanor steeds weer haar muur opbouwt en Park tevergeefs probeert daar doorheen te breken.

Al vanaf de eerste bladzijde wordt het voor de lezer duidelijk dat deze liefde geen stand zal houden en tenminste één van hen met een gebroken hart achter zal blijven. Je gaat je afvragen wat er is gebeurd en dit houdt het verhaal spannend. Het plot is geloofwaardig (behalve de passage waarin Park, die net enkele weken zijn rijbewijs heeft, van zijn vader toestemming krijgt om middenin de nacht de auto te pakken om er met Eleanor vandoor te gaan. Sinds wanneer is dat verantwoord?). De personages dealen met problemen zoals je deze ook in de echte wereld tegenkomt en Rowell weet deze zware thema’s als rode draden door het verhaal heen te weven. Daarnaast zijn de personages sterk beschreven, waardoor ze nog even voortleven nadat de laatste bladzijde is omgeslagen.

Eleanor & Park mag dan wel doorspekt zijn met hartstochtelijke passages en mierzoete quotes (‘“I don’t like you Park, sometimes I think I live for you”’, ‘He made her feel like more than the sum of her parts’, ‘“Nothing before you counts”, he said, “And I can’t even imagine an after”’ etcetera), Rowell slaagt erin hiermee weg te komen. Behalve het feit dat dit voor twee zestien jarigen vrij aannemelijke uitspraken zijn, weet Rowell Eleanor op subtiele wijze als een soort anker af te schetsen waardoor de twee tieners niet wegdrijven op een zee van sentimentaliteit: ‘“I can’t believe that life would give us to each other”, he said, “and then take it back.” “I can”, she said. “Life’s a bastard.”’ En dat het leven een bastard is, blijkt als snel wanneer het plot gestaag toewerkt naar het hartroerende open slot. Eleanor & Park lijkt op het eerste gezicht een zoete (Young Adult-)roman, maar de nasmaak is verrassend zuur.

Geef een reactie op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Abonneer  
Abonneren op
%d bloggers liken dit: