Harry Potter and the Cursed Child (Harry Potter #8): niet meer dan een vermakelijke spin-off

2 maart 2017

Titel: Harry Potter and the Cursed Child, Parts One and Two (Harry Potter #8)
Auteur: J.K. Rowling, Jack Thorne & John Tiffany
Uitgeverij: Little, Brown
Genre: Young-Adult
Bladzijdes: 330
Uitvoering: Hardcover
ISBN: 978-0-7515-6535-5
Prijs: 18,99
Sterren: 3/5

De betovering (ont)breekt

Vorig jaar verscheen er opnieuw een Harry Potter boek. Harry Potter and the Cursed Child is een toneeltekst, geschreven door scenarioschrijver Jack Thorne naar het idee van J.K. Rowling. In dit zogenoemde achtste deel wordt de lezer meegevoerd naar de toekomst. Negentien jaar later om precies te zijn. Harry werkt inmiddels als ambtenaar bij het ministerie van Toverkunst en is getrouwd met Ginny Wemel waar hij samen drie kinderen mee heeft. Ook Ron Wemel, Hermelien Griffel en Draco Malfidus zijn weer van de partij, maar dit keer gaat het verhaal niet over de vertrouwde groep vrienden en hun rivaal uit Zwadderich, maar zoomt het verhaal in op Albus Severus Potter, de tweede zoon van Harry en Ginny.

Albus Potter staat op het punt om op Zweinstein te beginnen als eerstejaars. In de trein maakt hij vrienden met Scorpius, de zoon van Draco. Deze ongeloofwaardige vriendschap staat aan de start van meer opmerkelijke plotwendingen die Albus nog te wachten staan. Het verhaal benadrukt al snel dat het niet makkelijk is om ‘de zoon van de beroemde Harry Potter’ te zijn: “I didn’t choose, you know that? I didn’t choose to be his son.” Albus voelt een zware last om naar het voorbeeld van zijn vader te leven, maar de band tussen Harry en Albus is geheel niet vlekkeloos. Terwijl Albus gaandeweg zelfs een vadercomplex lijkt te ontwikkelen, heeft Harry het moeilijk met het vaderschap en hoe hij de puberende Albus het beste kan helpen.

Ook Scorpius voelt de erfenis van zijn familie op zijn schouders rusten. De familie Malfidus heeft, ondanks hun volle tovenaarsbloed, immers geen zuivere naam. De twee vrienden besluiten dan ook om letterlijk het verleden in te duiken om een aantal zaken recht te zetten. Omdat Albus in veel opzichten heel anders is dan zijn vader en daar behoorlijk wat moeite heeft, begint hij naar de tekortkomingen van Harry te zoeken. Samen met Scorpius reist hij terug in de tijd om de gebeurtenissen, die in zijn ogen door zijn vader verkeerd zijn aangepakt, recht te zetten. Deze tijdreis heeft echter grote gevolgen voor het heden en wanneer ook de Wisseldrank weer de revue passeert, levert dit genoeg vermakelijke scènes op.

Crucio catharsis?

Hoewel Harry Potter and the Cursed Child vol zit met de kenmerkende dialogen die we van Rowling gewend zijn, werkt de scriptvorm ook zeker nadelig. Zo is het verhaal erg gericht op aanwijzingen en handelingen, waardoor het gevoelsleven van de personages soms wat aan de oppervlakte blijft. Dit is een groot verschil met de zevendelige Harry Potter-reeks waarin de personages gevoelsmatig juist sterk werden uitgewerkt. De tragische wendingen in het verhaal slagen er dan ook niet om een, door de bladspiegel vermeende, catharsis bij de lezer te bewerkstelligen. De toneeltekst mist simpelweg de betoverende en dramatische sfeer die in de boeken zo overtuigend verankerd zat.

Het ‘butterfly effect’-achtige tijdreizen vormt een belangrijk onderdeel van het plot waardoor de lezer heen weer wordt geslingerd tussen dit nieuwe deel en de oude boekenreeks. Hoewel de vertrouwde sfeer ontbreekt, leest het script – mede door de bladspiegel die bezaaid is met witregels – snel weg, bevatten de dialogen humor (bedankt Ron) en zijn de eerste paar aktes voor lezers die met de boeken opgroeiden herkenbaar, maar nostalgisch wordt het zeker niet. Harry Potter and the Cursed Child is een vermakelijke spin-off, maar het mist te veel elementen om een overtuigend vervolg te zijn op de oude boekenreeks.

Geef een reactie op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Abonneer  
Abonneren op
%d bloggers liken dit: