Voor wie zich weleens heeft afgevraagd hoe de Japanse keizers aan hun mooie vissen kwamen, geeft Vissen voor de keizer van Didier Decoin (1945) een antwoord. Volgens Decoin was het de eenvoudige visser Katsuro die rond het jaar 1000 de tempels van de keizerlijke hoofdstad Heian-kyō (het huidige Kyoto) van de schitterendste karpers voorzag. Ieder jaar reisde Katsuro samen met zijn karpers vanuit Shimae, een dorpje aan de oever van de rivier de Kusagawa, naar het machtige Heian-kyō. Een flinke onderneming die hem – niet zonder gevaar – door bossen, bergen en dalen leidt. Maar het lot (of de ironie) wil dat Katsuro op een dag zijn dood vindt in dezelfde rivier waarin hij zijn vissen ving. Verdronken.

De jaren tachtig was een onzekere tijd voor Tokyo. Een Japans stel woont in een dienstwoning, zij werkt als schrijver en hij als redacteur. Ze proberen met hun bescheiden inkomen het hoofd boven water te houden. Wanneer ze een band opbouwen met een kat uit de buurt, lijkt de realiteit langzaam aan hen voorbij te gaan.

De stad der blinden van José Saramago verhaalt over een besmettelijke blindheid die plotseling uitbreekt in het hart van Lissabon. De epidemie verspreidt zich snel door het land. De getroffenen worden in kampen geïsoleerd van de samenleving. Hier zijn de omstandigheden verre van comfortabel. De regering probeert hiermee een verdere verspreiding te voorkomen, maar dit blijkt al snel tevergeefs. Langzaamaan verspreidt de besmetting zich over de hele wereld. De blindheid wordt steeds meer gevreesd en blinden onderling verkeren in barre omstandigheden. Ze stuiten op verschillende machtsproblemen waarin het recht van ‘de sterkste’ een belangrijke rol gaat spelen.