Wobie – een anagram van Bowie? –, de naam die Splinter Chabot zichzelf geeft in zijn autobiografische debuutroman Confettiregen, heeft een sprookjesachtige jeugd. Moeder werkt als arts en tovert in zijn beleving iedereen beter. Vader is schrijver; het magische getik vanuit zijn schrijfkamer noemt Wobie ‘schrijversregen’. Wobies kant van de slaapkamer, die hij deelt met zijn jongere broertje, is knalroze. Op zijn bed ligt lievelingsknuffel Tijger die in zijn hoofd allerlei avonturen beleeft en met hem mee naar school gaat. Wobie voelt zich anders dan de andere jongens in zijn klas. Hij is druk, houdt van toneel, kiest voor roze in plaats van blauw en trekt het liefst vrolijke outfits aan in alle kleuren van de regenboog. Zijn wereld is een wereld vol glitters en confetti. Een beschermde wereld ook, want Wobies ouders schermen hun kinderen zoveel mogelijk af van het nieuws. Aan de hand van korte, dagboekachtige hoofdstukken groeit Wobie op – een worsteling waardoor de onbezorgde confettiregen in zijn leven steeds meer verandert in een mistige hoosbui.

In haar romandebuut Het wolfgetal beschrijft Laura van der Haar de twee tienerlevens van Vikki en haar beste vriendin die als naamloze verteller fungeert. Vikki is een getroebleerd meisje dat thuis wordt verwaarloosd. Haar moeder heeft vooral oog voor haar spirituele werkzaamheden waardoor Vikki nergens heen kan met haar stemmingswisselingen, angsten en sombere gedachten. De verteller lijkt zich hier eveneens niet zo van bewust. Ze geniet van de kleine notes, die soms lezen als liefdesbriefjes, die Vikki voor haar achterlaat, en is gefascineerd door haar lef, kennis en ervaring. Zelfs haar ‘afgeratste lip’ die ‘rafelend overgaat in de volle rechterhelft van haar mond’ heeft voor de verteller een onverklaarbare charme. Als hun pubervriendschap duistere vormen aan begint te nemen, blijft de verteller alles slikken wat Vikki doet en van haar verlangt. Alleen haar ouders zien bij vlagen dat hun dochter verkeerd beïnvloed raakt en stellen meermaals ‘een kleine Vikki-pauze voor’. Maar pubers luisteren niet naar hun ouders, en dat is de verteller ook beslist niet van plan te doen.