Filmrecensie: Wonder Woman

13 juli 2017

Na de geflopte films Catwoman (2004) en Elektra (2005) draait er nu een nieuwe actiefilm in de bioscoop met een superheldin in de hoofdrol. Wonder Woman (2017) schept hoge verwachtingen omdat de film niet alleen om een superheldin draait, maar ook is geregisseerd door een vrouw (Patty Jenkins) en daarbij nog eens met vrij veel budget is gemaakt (iets wat in 2017 nog steeds uitzonderlijk schijnt te zijn als er minder mannen aan een filmproject meewerken). Maakt Wonder Woman haar verwachtingen waar?

Een Grieks paradijs

Prinses Diana (Gal Gadot) woont op het mystieke eiland Themyscira. Het eiland wordt bevolkt door alleen maar vrouwen: de Amazonen (waar een bijrol is weggelegd voor topmodel Doutzen Kroes). Haar moeder, de krijgster Hippolyta, heerst als koningin over deze Sapphische samenleving. Diana komt er al snel achter dat ze anders is dan de andere eilandbewoonsters. Als kind van Hippolyta en de Griekse oppergod Zeus is zij in feite een halfgod. Dit maakt haar veel sneller en sterker dan de andere vrouwen op het eiland.

Onder de Amazonen gaat al tijden het gerucht dat de oorlogsgod Ares – en dus Diana’s broer – nog steeds oorlogen aanvoert in de wereld van de mensen. Samen maken de vrouwen zich sterk voor een mogelijke aanval en Diana in het bijzonder krijgt een intensieve training waarbij je als kijker veel slowmotion shots kunt verwachten. Wanneer op een dag de Amerikaanse spion Steve Trevor (Chris Pine) met zijn vliegtuig boven Themyscira in zee stort, horen de Amazonen over de Eerste Wereldoorlog. Deze oorlog moet wel door Ares zijn begonnen en Diana gaat – na een bizar gevecht tussen Duitse soldaten en de Amazonen – samen met Steve terug naar Engeland om Ares en de oorlog te stoppen.

Feministisch icoon in bikini

Eenmaal aangekomen in het Londen van de jaren ’10 van de vorige eeuw, belandt Diana in een wereld gedomineerd door mannen. Zo mag ze de vergaderkamer niet binnen, hebben de soldaten liever niet dat zij in de oorlog meevecht en wordt één van haar sidekicks zowel “bang als opgewonden” van haar vechtskills (een omschrijving die nooit in deze combinatie bij een mannelijke superheld zou zijn gemaakt).

Maar laat dit allemaal nou net niet zo werken bij Diana, die gewend is om juist haar eigen plan te trekken – en dat doet ze. Jenkins weet op subtiele wijze Diana als een stoere chick neer te zetten die gewoon de vergaderkamer binnenstapt, haar ‘mannetje’ staat en wéét dat zij veel sterker is dan welke man om haar heen dan ook, zonder dat dit er te dik bovenop komt te liggen. Én dit doet ze allemaal in een schaarse Amazone outfit, want waarom niet? Ze is een sterke, trotse en knappe vrouw; dan hoeft ze dat toch zeker niet te verbergen!

Ook de bijrollen zijn in al hun subtiliteit sterk. Zo is de uitvinder van het dodelijke mosterdgas een vrouw (Doctor Poison) en zij heeft hiermee het meest fatale wapen van de Eerste Wereldoorlog in handen. Daarnaast is secretaresse Etta Candy tegen alle vooroordelen in echt wel in staat om het Vlaamse Veld op de kaart te vinden. Het is weliswaar subtiel, maar er is girl power alom!

Liefde en compassie

Toch is een film over een superheldin blijkbaar niet compleet zonder dat Diana’s sidekick Steve nog een heroïsch momentje krijgt. Onder het mom van “Jij redt de wereld, laat mij vandaag redden” neemt hij een radicale beslissing die ervoor zorgt dat het eindgevecht een beslissende wending neemt. Ook de groeiende romance tussen Diana en Steve mag kennelijk niet in de verhaallijn ontbreken. Het levert zeker wat vertederende momentjes op, maar Wonder Woman had zich ongetwijfeld ook op eigen kracht wel weten te redden.

Diana vraagt zich op een zeker moment af of de mensheid het wel waard is om te worden gered. Wat is goed en wat is kwaad als iedereen naar elkaar wijst en uiteindelijk hetzelfde verlangt? Wat deze film dan zo verfrissend maakt is dat Jenkins tussen de regels door telkens opnieuw haar vernieuwende boodschap weet te leggen: namelijk, dat snelheid en kracht geen superheld(in) garanderen, maar dat liefde en compassie dat wél doen. En laat dat laatste nu net zijn wat de wereld van 100 jaar geleden – maar ook onze wereld – zo hard nodig heeft.

Eindoordeel: Wonder Woman (2017)
  • Verhaal
  • Personages
  • Muziek
4

Samenvatting

Wat Wonder Woman dan zo verfrissend maakt is dat regisseur Jenkins tussen de regels door telkens opnieuw haar vernieuwende boodschap weet te leggen: namelijk, dat snelheid en kracht geen superheld(in) garanderen, maar dat liefde en compassie dat wél doen.

Regie: Patty Jenkins | Cast: Gal Gadot, Chris Pine, Robin Wright | Scenario: Zack Snyder, William Moulton Marston | Genre: Action, Adventure, Fantasy | Jaar: 2017

Geef een reactie op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Abonneer  
Abonneren op
%d bloggers liken dit: