Oscar et la dame Rose: een vertederend Frans sprookje

22 februari 2016

Frans (film)sprookje

Oscar is tien en ligt in het ziekenhuis. Hij is ongeneeslijk ziek, maar zijn ouders en het ziekenhuispersoneel houden dit voor hem verborgen. Wat ze niet weten, is dat Oscar dit zelf allang weet en dat hij de manier waarop iedereen hem behandelt maar niks vindt. Waarom zijn ze niet gewoon eerlijk tegen hem? Waarom is iedereen zo voorzichtig? Waarom behandelen zijn ouders hem niet als een normaal kind dat toevallig een ziekte heeft?

In het ziekenhuis is Oscar bevriend met nog een paar andere kinderen (Pop Corn, Einstein, Bacon en Peggy Blue, een meisje met blauwzucht waar hij een oogje op heeft). Toch heeft Oscar met niemand een échte klik. Op een dag ontmoet hij de ‘Roze Mevrouw’ (Marie Rose) wanneer hij in één van de gangen in het ziekenhuis tegen haar aanbotst. De vrouw scheldt hem uit, raapt haar pizza’s die ze aan het ziekenhuis bezorgt van de vloer en loopt vloekend naar de directeur. Oscar is van haar onder de indruk, want zij behandelt hem niet als een zieke, maar als een normale jongen.

Als het even later slechter gaat met Oscar, vraagt hij of hij de Roze Mevrouw mag zien. Oscar praat met niemand meer en zij is nog maar de enige die hij wil zien. Na een zoektocht van het personeel en enkele afspraken, verschijnt de Roze Mevrouw (eerst met tegenzin) elke middag in zijn deuropening. Gaandeweg ontwikkelt zich een vriendschap tussen Oscar en de Roze Mevrouw. Zij vermaakt hem met haar sterke verhalen (letterlijk) over haar afgesloten carrière als worstelaar en Oscar laat haar meer van het leven genieten door zijn kinderlijke fantasie, maar ook door zijn wijze inzichten. Bovendien wordt ze door Oscar’s ziekte geconfronteerd met de vergankelijkheid van het leven – iets wat de eerst zo verbitterde, chagrijnige Roze Mevrouw sterk lijkt te raken.

Omdat Oscar niet lang meer te leven heeft, bedenkt de Roze Mevrouw een spel: elke dag wordt Oscar 10 jaar ouder en op die manier zal hij alle stadia in het leven doorlopen en van elke levensfase nog wat meekrijgen. Ook laat ze hem brieven schrijven aan God, die ze voor zijn raam aan een ballon naar de hemel laat gaan (maar in werkelijkheid afgeeft aan de directeur en Oscar’s ouders zodat die hem beter kunnen begrijpen).

De transformatie van Oscar van kind tot oudere is aandoenlijk om te zien. Het godsdienstige thema is in de loop van het verhaal echter sterk aanwezig, maar ook als je, zoals ik, niks met religie hebt zou dit niet al te storend hoeven zijn. De rode draden in het verhaal (leven, lijden, dood, onschuld en vriendschap) komen samen in het personage van de Roze Mevrouw die haar kille volwassenheid aan het eind van de film laat ontdooien en hartelijker in het leven komt te staan. Deze verfilming uit 2009 naar het gelijknamige boek van Éric-Emmanuel Schmitt behandelt een zwaar thema, maar de manier waarop het magisch-realisme zich door het verhaal heen weeft, zorgt voor een luchtige, bijna sprookjesachtige, sfeer. Drijvend op de idyllische klanken van Michel Legrand lijken Oscars laatste dagen van zijn leven bijna betoverend.

Eindoordeel: Oscar et la dame Rose (2009)
  • Verhaal
  • Personages
  • Muziek
4.8

Samenvatting

Oscar et la dame Rose is een verfilming van het gelijknamige boek van Éric-Emmanuel Schmitt en behandelt een zwaar thema, maar de manier waarop het magisch-realisme zich door het verhaal heen weeft, zorgt voor een luchtige, bijna sprookjesachtige, sfeer. Drijvend op de idyllische klanken van Michel Legrand lijken Oscar’s laatste dagen van zijn leven bijna betoverend.

Regie: Eric-Emmanuel Schmitt | Cast: Michèle Laroque, Amir Ben Abdelmoumen, Max von Sydow | Scenario: Eric-Emmanuel Schmitt | Genre: Drama | Jaar: 2009

Geef een reactie op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Abonneer  
Abonneren op
%d bloggers liken dit: