Na Van niemand en Tot het niet meer gaat sluit Vincent Oostrijck zijn autobiografische, verhalende gedichtenreeks af met Ik laat jou niet vallen. Dit slotdeel van het drieluik bevat ruim vijftig gedichten vol oude, maar ook nieuwe personages. Zo voegt Oostrijck nieuwe gedaantes toe aan de charismatische Meneer De Bruin (alcoholist, verzamelaar en vrouwenversierder) om de vriendschap door de dood heen te eren. Het lyrisch ik laat de lezer daarnaast kennismaken met een bonte verzameling excentrieke mannen. Van Monsieur Le Craque die in een Brabantse volkswijk woont tot Harry Vogel die de nodige drama op de werkvloer creëert. En dan is er Tandpastatubeman die zijn baan verliest, een kunstgebit neemt en een oplossing biedt voor een van de meest herkenbare discussies. Omgaan met veranderingen, jeugdherinneringen en ziekte zijn terugkerende thema’s in de poëziebundel. Meer nog gaat het over onvoorwaardelijke liefde (Oostrijck draagt de bundel op aan zijn vrouw Angélique) en jezelf kunnen, mogen en willen zijn.

Personage Nur Marek uit Na de regen en Grond staat in het (op zichzelf staand te lezen) vierde boek van schrijver en audiomaker Eva De Groote (die ook Vrouw, Wildevrouw, Wijzevrouw schreef) opnieuw centraal. In Nevelwandelaar is Nur een zesendertigjarige bio-ingenieur die haar baan in een laboratorium heeft opgezegd om op het Vlaamse platteland te gaan wonen. Het trainen van AI-agent Zapaya zet ze voort, maar Nurs nieuwe leven draait al snel om het onderdompelen in de natuur, zelfvoorzienend leven en de folklore van de dorpelingen rondom de afgelegen vierkantshoeve die ze betrekt. ‘Geen elektronische sleutel hier maar een uit de kluiten gewassen metalen exemplaar’ benadrukt Nur bij aankomst de nieuwe levensstijl die ze zichzelf vol overtuiging heeft aangemeten. De moestuin, het lokale winkeltje, de kleine bibliotheek met ‘uitgebreide lectuur over energetisch werk’, het atelier van Wilg en het magische Toveressenpad met de mysterieuze Egelvrouw brengen Nur langzaam dieper in contact met zichzelf.

Amsterdam, 1937. Eddaline (Edda) van der Valk is een getalenteerde ballerina die onder de strenge begeleiding van Miss Sterling van het Amsterdam Ballet Theater de hoofdrol danst in beroemde stukken als De Notenkraker en Het Zwanenmeer. Aan het begin van The Crystal Butterfly van Hannah Byron bereidt Edda zich voor op een belangrijke opvoering in het Koninklijk Theater Carré. Edda leeft voor ballet, een droom die ze niet kan delen met haar fascistische ouders. Zij zien haar liever als erfgenaam van het invloedrijke Van der Valk imperium. Wanneer Edda een jaar later getroffen wordt door een tragisch ongeluk en een flinke tijd niet mag dansen, sturen haar ouders haar naar Madame Paul’s finishing school Le Manoir in het Zwitserse Lausanne. Hier maakt Edda kennis met toekomstige verzetsheldinnen Océane Bell (The Parisian Spy) en Esther Weiss (The Norwegian Assassin). Terwijl Edda etiquette-lessen volgt en langzaam herstelt, blijft ze dromen van een succesvolle carrière als ‘prima ballerina’.

Hermann ‘Manno’ Loch is kunstrestaurateur bij het Frans Hals Museum wanneer hij in 1948 een brief toegestuurd krijgt. Het voor hem zeer bekende handschrift zorgt ervoor dat herinneringen aan een veelbewogen verleden zich aan hem opdringen. Het plotselinge verlies van zowel zijn moeder als zijn oma, bracht Manno aan het begin van de twintigste eeuw als tienjarige jongen noodgedwongen vanuit het Hollandse Haarlem naar Wenen. In deze Oostenrijkse hoofdstad werd hij opgevangen door zijn grillige tante Edmonda. Daar groeide hij op in de woelige jaren twintig en dertig van de vorige eeuw. Narcis van Judith Fanto volgt Manno’s coming-of-age in het interbellum en zijn volwassen leven na de Tweede Wereldoorlog. Centraal in de historische roman staan de vriendschappen die Manno als elfjarige jongen sluit tijdens een zomerkamp. De vijf leeftijdsgenoten die samen met hem de opeenvolgende jaren een vriendengroep van zes zal vormen, hebben allemaal hun eigen achtergrond en bijbehorende problemen. Worstelingen die in de jaren van de opmars naar de Tweede Wereldoorlog steeds meer breuklijnen in de hechte vriendschappen zullen veroorzaken.

Arghavan heeft na haar studie haar geboorteland Iran verlaten om in Nederland te gaan wonen. In Amsterdam runt ze een cozy kringloopwinkel die wekelijks een handvol vaste klanten trekt. De slechthorende Anna is op zoek naar tweedehands kleding om in te dansen. Johan wil zijn cassetterecorder laten repareren zodat hij het geluid van bomen kan vastleggen. En dan is er Mees, een muzikant voor wie Arghavan geleidelijk aan gevoelens ontwikkelt. Dansen, bomen en muziek komen samen in de rij judasbomen waar de winkel op uitkijkt. Hun takken dansen en hun bladeren ruisen in de wind. Ze hullen het leven van Arghavan in een mysterieuze paarse sluier waarachter het verleden zich opdringt. Zo onverschrokken als deze bomen in de grond staan, zo ontworteld voelt Arghavan zich in Nederland. Net als het hoofdpersonage in De hemel is altijd paars verruilde auteur en dichteres Sholeh Rezazadeh Iran voor Nederland. Haar literaire debuut wisselt Arghavans jeugd in Iran af met haar ontheemde bestaan in Amsterdam.

‘We hadden het gevoel alsof we al het vacuüm dat er in de kosmos te vinden is in één keer hadden ingeslikt.’ Twee jonge mannen worden geveld door een onbedaarlijke honger en besluiten samen een bakkerij te overvallen. De roof neemt een bijzondere wending wanneer de bakker de mannen een verrassend voorstel doet. De broodjesroofverhalen van Haruki Murakami is opgedeeld in twee verhalen: De broodjesroof en De tweede broodjesroof. Gewapend met messen hebben de kameraden in het eerste verhaal hun zinnen gezet op de lokale bakkerij: ‘Hoe sterker de geur van brood werd, des te sterker werd ook onze aandrang om Kwaad te doen.’ Dat de bakker een kale vijftiger en bovendien communist is, werkt voor de mannen extra motiverend: ‘We overvielen een bakkerij én we overvielen een communist’. Aan een van de mannen blijft nadien een vloek kleven die hem jaren later in De tweede broodjesroof aanzet om opnieuw een overval te plegen.

Zestiger Anton zit in een dip nadat zijn vrouw hem verlaten heeft, hij zonder werk zit en zijn vader voortdurend kritiek op hem uit. Bijna zestiger Marieke heeft het ook niet makkelijk nu haar eigen liefdesleven in het slop is geraakt en haar dochter na een verbroken relatie weer bij haar is komen wonen. In Piaggio, het Boekenweekgeschenk van Hendrik Groen, kruisen de paden van de twee op het vijftigste verjaardagsfeest van Antons zus. Een ongemakkelijk gesprek en enkele glazen rosé en bacardi-cola later, besluiten Anton en Marieke in een Italiaans autootje de Alpen over te gaan – een roadtrip die Anton tot zijn grote spijt nooit gemaakt heeft. ‘Ik maak altijd keuzes waar ik later spijt van krijg’, verzuchtte Marieke eerder die avond terwijl ze hardop terugdacht aan haar exen. Zal de reis met Anton haar volgende verkeerde keuze worden?

In Kruisende lijnen van Junichiro Tanizaki doorbreekt Sonoko haar burgerlijk bestaan door een workshop schilderen te volgen. Tussen de verftubes, penselen en smetteloze doeken ontmoet ze Mitsuko. Deze aantrekkelijke verschijning beneemt niet alleen de mannelijke cursisten de adem, maar ook de onervaren, recent gehuwde Sonoko. En laat het nu juist Sonoko zijn op wie Mitsuko haar zinnen heeft gezet. Voor ze het weet, raakt de gehuwde Japanse verwikkeld in het zorgvuldig uitgesponnen psychologisch web van Mitsuko. Wat volgt is een complexe vierhoeksverhouding tussen Sonoko, haar man, Mitsuko en Watanuki; de sluwe ‘vriend’ van Mitsuko. Tanizaki fungeert nog altijd als een van de belangrijkste auteurs van de moderne Japanse literatuur. Gesitueerd in het Osaka van de jaren 20 van de vorige eeuw vond Kruisende lijnen haar weg naar Nederland in de jaren 80. Met de heruitgave van L.J. Veen Klassiek is het tijd om bookstagram en booktok opnieuw kennis te laten maken met dit westers aandoende werk uit het verre Oosten.