Filmrecensie: Legend of the Guardians

26 januari 2017

De kerkuilen Soren en Kludd wonen samen met hun ouders, Noctus en Marella, hun zus Eglantine en de blinde slang Mrs. P in Tyto Forest. De broers groeien op met de legende van de Guardians – een episch verhaal over een groep sterke sneeuwuilen. De leider van de Guardians, de legendarische Lyze of Kiel, zou volgens het verhaal de aanvoerder van de Pure Ones, Metal Beak, hebben verslagen in een gevecht waardoor er nu vrede heerst in het uilenrijk. Wanneer Soren en Kludd op een avond tijdens een spelletje uit het nest vallen, worden ze meegenomen door de uilen Jutt en Jatt die hen naar de St. Aegolius Academie voor Weesuilen brengen.

Onderweg maakt Soren kennis met de dwerguil Gylfie en samen besluiten ze te ontsnappen wanneer ze hier de kans voor krijgen. Bij aankomst op de Academie worden de nieuwkomers door Nyra, de vrouw van Metal Beak, ingedeeld als soldaten of ‘pickers.’ Soldaten worden opgeleid om te vechten voor de Pure Ones en pickers moeten kleine stukjes metaal (‘flecks’) verzamelen. Soren en Gylfie weigeren mee te werken en worden benoemd tot pickers terwijl Kludd zijn broer verraadt en als soldaat aan de slag mag gaan.

In korte tijd verzamelen Soren en Gylfie veel informatie over St. Aggie. Zo worden ze getuige van ‘moonblinking’ waarbij pickers aan de volle maan worden blootgesteld zodat ze in een soort trance raken en hun werk beter (lees: als robots) kunnen doen. Ook komen ze erachter dat Metal Beak niet dood is, maar een plan heeft opgezet om het uilenras te zuiveren. Dit wil hij doen door middel van een blauwe magnetische kracht die vrijkomt wanneer alle flecks worden gebundeld tot een grote bol.

Soren en Gylfie weten op tijd te ontsnappen en komen onderweg de dwerguil Digger en de dichtersuil Twilight tegen. Niet veel later voegt ook Mrs. P. zich bij de groep en ze besluiten met zijn allen op zoek te gaan naar de Guardians. Deze legendarische groep uilen verblijft op het eiland Ga’Hoole dat, volgens de legende, ver achter de poorten van de zee van Hoolemere ligt en de groep zet koers naar de kust. Zullen ze de Guardians vinden en Nyra en Metal Beak op tijd kunnen stoppen?

Legend of the Guardians: Owls of Ga’Hoole (2010) is een verfilming door Zack Snyder. Het script beslaat de eerste drie boeken uit de 15-delige fantasyserie Guardians of Ga’Hoole van schrijfster Kathryn Lasky. De animatiefilm weet de (vaak schattige) personages realistisch neer te zetten. Dit komt goed naar voren bij enkele slow-motion scènes, bijvoorbeeld wanneer Soren tijdens een storm boven de zee vliegt. Ook de landschappen zijn prachtig uitgewerkt. Het verhaal heeft een duistere ondertoon maar gelukkig zit er genoeg humor in. Zo heb ik mij vermaakt met de dichtkunsten van Twilight en ook Ezylryb vond ik erg grappig.

Hoewel ik de boeken niet heb gelezen, voelde het verhaal hier en daar wat afgeraffeld. De reis over de zee van Hoolemere naar Ga’Hoole zou volgens mij een lange, epische tocht moeten zijn, maar in de film besloeg dit slechts een fractie van het verhaal. Misschien dat de druk van drie boeken toch wel zwaar op het script kwam te liggen waardoor er afwegingen gemaakt moesten worden. Toch is een lange reis vaak wel een belangrijk onderdeel binnen het fantasy genre en dat viel hier voor een deel weg. Desondanks zit het verhaal vol actie, strijd en duistere intriges en is het vooral een kwestie van jezelf laten meevoeren met het verhaal, zonder daarbij al te veel vragen te stellen. De film heeft mij zeker nieuwsgierig gemaakt naar de boeken, waarin het uilenrijk hopelijk nog wat beter is uitgewerkt.

Tja en wie kan er nu beter een soundtrack voor een film over uilen maken dan Owl City? Ik moet zeggen dat ik het liedje wat te ‘luchtig’ vind voor deze, met vlagen donkere, fantasyfilm. Maar het slaagt er wel in om bijvoorbeeld een winterse dag wat op te vrolijken 😉

Eindoordeel: Legend of the Guardians (2010)
  • Verhaal
  • Personages
  • Muziek
4

Samenvatting

Legend of the Guardians weet de (vaak schattige) personages realistisch neer te zetten. Dit komt goed naar voren bij enkele slow-motion scènes, bijvoorbeeld wanneer Soren tijdens een storm boven de zee vliegt. Ook de landschappen zijn prachtig uitgewerkt. Het verhaal heeft een duistere ondertoon maar gelukkig zit er genoeg humor in.

Regie: Zack Snyder | Voice cast: Jim Sturgess, Ryan Kwanten, Emily Barclay | Scenario: John Orloff, Kathryn Lasky | Genre: Animation, Adventure, Fantasy | Jaar: 2010

Geef een reactie op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Abonneer  
Abonneren op
%d bloggers liken dit: