Recensie: Attack on Titan

8 september 2016

Gebaseerd op de gelijknamige manga van Hajime Isayama kwam in 2013 het eerste seizoen van de anime Attack on Titan (Shingeki no Kyojin) uit (Wit Studio). Al snel werd deze serie gezien als de Japanse variant op de Amerikaanse serie The Walking Dead (hier ben ik het niet mee eens, alleen al om het feit dat er een heel andere strijd gevoerd wordt). Op aanraden begon ik Attack on Titan te kijken en toen ik ook nog eens las dat deze 25-delige serie gecreëerd was door de makers van Death Note (Desu Nōto, 2006-2007), werd ik extra nieuwsgierig.

Het verhaal draait om Eren Jaeger en zijn vrienden Mikasa Ackerman en Armin Arlert. Ze leven in Shiganshina – een pittoresk stadje vol kleine straatjes met kinderkopjes, kronkelende steegjes en waarin Duitse vakwerkhuisjes de idyllische ‘skyline’ domineren. Het vakantiegevoel verdwijnt echter al snel als duidelijk wordt dat de stad omringt wordt door metershoge muren. Achter deze muren zijn de inwoners hun leven niet zeker, want hier leven de titanen. Titanen zijn een soort reusachtige ‘humanoids’ van 3-15 meter hoog die, wanneer ze de kans krijgen, mensen opeten. Op een dag verwoest een 60 meter grote titaan de muur rondom het stadje en een groot deel van de inwoners wordt hierbij gedood. Wanneer het noodlot ook de familie Jaeger treft, zal het leven van Eren en zijn vrienden nooit meer hetzelfde zijn…

Eren, Mikasa en Armin sluiten zich diezelfde dag nog aan bij het leger waar ze worden opgeleid om de veiligheid in het stadje te bewaren. Het eerste deel van de serie focust zich op hun opleiding en geeft het leven in het trainingskamp weer. Samen met een aantal andere personages vormen ze een sterk team, maar de dreiging wordt steeds groter. Met elke aanval van de titanen groeit de vechtlust van Eren en enkele jaren later is hij samen met Mikasa en Armin bij de Scouts beland – een select groepje militairen die het als een soort vliegende spidermans ook op het open veld buiten de stadsmuren tegen de titanen opneemt.

Attack on Titan is al vanaf de allereerste aflevering heel spannend. Het behelst veel drama en een spannend slot waardoor je snel verder wilt kijken. Als geheel bevat de anime een aantal verrassende plotwendingen die je totaal niet ziet aankomen. Terwijl bij Death Note vooral de gedachtenstroom van de personages als in een ‘stream of consciousness’ van het beeldscherm stroomt, hebben de makers zich hier duidelijk gericht op de actie, want deze spat er vanaf. De personages zijn sterk uitgewerkt en maken duidelijke ontwikkelingen door waardoor ze bijna onmisbaar worden in het verhaal. Geleidelijk wordt het mysterie van de titanen aan de kijker geopenbaard samen met de geschiedenis van de steden en hun metershoge muren. Ook de vechttechnieken worden goed uitgewerkt en bevatten een belangrijk onderdeel van het plot. Daarnaast zijn thema’s als vriendschap, verlies en moed ook duidelijk waarneembaar. Een minpuntje aan de serie is wellicht dat je er rekening mee moet houden dat je favoriete personage ineens dood kan zijn.

Het eerste seizoen van Attack on Titan bevat, zoals ik hierboven al zei, veel plotwendingen, maar het seizoen laat de kijker ook nog met een aantal vragen achter. Door de hoeveelheid actie zou je bijna vergeten wat de rol van Eren’s sleutel zou kunnen zijn. En zullen ze in staat zijn om de titanen uit te roeien? Genoeg stof dus voor het tweede seizoen (die over niet al te lange tijd uit zal komen). Attack on Titan speelt zich af in een apocalyptische wereld en zit vol actie, drama en spanning met een vleugje (dark) fantasy. Ik moet hierbij misschien nog wel vermelden dat sommige scènes ietwat bloederig kunnen zijn.  Als je dat niet zo erg vindt en de kernthema’s je aanspreken is deze serie ongetwijfeld een aanrader.

Eindoordeel: Attack on Titan (2013)
  • Verhaal
  • Personages
  • Muziek
4

Samenvatting

Attack on Titan is vanaf de allereerste aflevering heel spannend. Het behelst veel drama en een spannend slot waardoor je snel verder wilt kijken. Als geheel bevat de anime een aantal verrassende plotwendingen die je totaal niet ziet aankomen. De makers hebben zich duidelijk gericht op de actie, want deze spat er vanaf. De personages zijn sterk uitgewerkt en maken duidelijke ontwikkelingen door waardoor ze bijna onmisbaar worden in het verhaal.

Regie: Hiroyuki Tanaka | Voice Cast: Josh Grelle, Bryce Papenbrook, Trina Nishimura | Scenario: Hajime Isayama | Genre: Animatie, Actie, Avontuur | Jaar: 2013

Geef een reactie op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Abonneer  
Abonneren op
%d bloggers liken dit: