De onscherpte van de wereld: handmatig scherpstellen op een bewogen familiegeschiedenisLeestijd: 3 min.

10 januari 2022
Boeken | Literatuur
de-onscherpte-van-de-wereld-iris-wolff_header

Titel: De onscherpte van de wereld
Originele titel: Die Unschärfe der Welt
Auteur: Iris Wolff
Uitgeverij:
Signatuur
Vertaling: Chiara Tissen
Genre:
Literatuur
Bladzijdes:
216
Uitvoering:
e-book
ISBN:
978-90-449-3241-6
*In ruil voor een eerlijke recensie heb ik via Hebban een recensie-exemplaar ontvangen van de uitgeverij

Link naar mijn recensie op Hebban

Gedurende de twintigste eeuw verspreidde het communisme zich razendsnel over Europa. De onscherpte van de wereld van Iris Wolff speelt zich af in Roemenië waar het dictatoriale regime van Ceaușescu vanaf eind jaren 60 de scepter zwaait. Zelfs in een dorpje op het Roemeense platteland is de spanning van de regering voelbaar. Hier wordt Samuel geboren, de zoon van Hannes en Florentine. De jongen groeit op als enig kind van de dominee en zijn vrouw, en staat eigenzinnig in het leven. Wanneer hij ouder is krijgt hij een relatie met Stana, de dochter van een spion van de geheime dienst van de Roemeense Securitate. De hoop op een beter leven in het vrije Westen lonkt. Ondanks zijn liefde voor Stana, neemt Samuel het risicovolle besluit om samen met zijn vriend Oz het communistische Roemenië te ontvluchten.

Veranderende perspectieven

De onscherpte van de wereld is de vierde roman van Wolff. Het boek sleepte meerdere nominaties in de wacht en won uiteindelijk de prestigieuze Solothurn Literaturpreis 2021. Reden genoeg om dit werk – als het enige van Wolff tot nu toe – naar het Nederlands te vertalen. In De onscherpte van de wereld smeert Wolff de levensloop van Samuel uit over zeven hoofdstukken. Verrassend genoeg loopt deze rode draad niet recht door het verhaal. Deze vertakt zich na ieder hoofdstuk waardoor de lezer telkens een nieuw perspectief voorgeschoteld krijgt. Zo komen Samuels muzikale vader Hannes en zijn oma Karline aan het woord, en reizen we mee met Benedikt en zijn geliefde Lothar. Wolff laat op die manier meerdere generaties aan bod komen die een tijdsperiode van zo’n dertig jaar beslaan: van de jaren 70 tot na de Roemeense Revolutie en de val van het Oostblok.

Poëtische stillevens tijdens een communistisch regime

De schrijfstijl van Wolff is zorgvuldig, poëtisch en rijk aan metaforen die door Chiara Tissen prachtig zijn vertaald vanuit het Duits:

“De wijnranken zagen eruit of ze met meel bestoven waren. Vaalwit als de papieren huid van een jongen. Roest vrat geduldig aan het ijzeren hek. De kastanjebomen reikten tot aan het dak van de kerk. Een wolk was aan de toren blijven hangen.”

Wolff neemt de tijd om dit soort stillevens te schetsen, en wisselt ze af met innerlijke overpeinzingen en de verschrikkingen van het communistische regime: hongersnood, onderdrukking en de anti-abortuswet. Ondanks dat er in het boek veel gebeurt, mist het toch enige spanning. De personages – die echter wel divers zijn – komen nauwelijks tot leven, en Samuel is uiteindelijk niet zo intrigerend als Wolff de lezer aan het begin doet geloven.

De onscherpte van de wereld is een niet-lineair familiegeschiedenis

De meanderende hoofdstukken in De onscherpte van de wereld sluiten niet op elkaar aan. Wolffs keuze om het verhaal niet-lineair te schrijven vraagt om aandachtig lezen. De lezer dient de blik bij ieder hoofdstuk opnieuw scherp te stellen. Als dit lukt, ontvouwt zich een familiegeschiedenis die als een ingewikkelde puzzel in elkaar klikt. Lukt dit niet, dan blijft de lezer achter met niets meer dan een troebele blik. Zonde, want Wolff weet als Roemeense vluchteling als geen ander waar ze in dit boek over schrijft.


Steun je boekhandel en schaf De onscherpte van de wereld hieronder aan.

Eindoordeel: De onscherpte van de wereld
3
Volg mij op:

Geen reacties

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: