Atomic Blonde: ijskoude spionage-thriller vol ’80s hits

14 september 2017

atomic blonde

De sterke vrouwen spatten dit jaar van het scherm af. Na Wonder Woman (2017) draaide deze zomer Atomic Blonde (2017) in de bioscoop. Regisseur David Leitch baseerde zijn spionage-thriller op de graphic novel The Coldest City (2012) van schrijver Antony Johnston en tekenaar Sam Hart.

Blonde spion in Berlijn

Britse MI6-spion Lorraine Broughton (Charlize Theron) wordt eind jaren tachtig, aan de vooravond van de val van de Berlijnse muur, naar de Duitse hoofdstad gestuurd voor een geheime missie. Vergezeld door de onpeilbare David Percival (James McAvoy) gaat ze op pad om een dossier met namen van spionnen te bemachtigen en uit de handen van de Russen te houden. Wanneer de blonde spionne in één van de eerste scènes van de film vol schrammen en blauwe plekken uit een badkuip met ijswater rijst om naar een fles wodka te grijpen, wordt het voor de kijker al snel duidelijk dat deze missie niet volgens plan is verlopen.

Flashbacks in een donker kantoor

Vanuit een donker, rokerig kantoortje doet Lorraine tegenover haar CIA-bazen verslag van de missie en als kijker beleef je deze met haar mee door middel van flashbacks. We zien hoe Lorraine het als een vrouwelijke 007 in chique outfits met hakken opneemt tegen ruige mannen tijdens gevechten in bouwvallige appartementen, balkons en trappenhuizen (“If I knew he was going to call the police, I would have worn a different outfit”). Daarnaast komen we meer te weten over haar dubieuze werkrelatie met Percival. Toch verzwijgt Lorraine belangrijke details en als toeschouwer raak je steeds meer verstrikt in het web van leugens van de (dubbel)spionnen. De achtereenvolgende plottwisten aan het eind zijn dan ook onvermijdelijk.

Romance als schril contrast

Te midden van de leugens en het harde geweld, beleeft Lorraine een korte romance met de Franse spionne Delphine Lasalle (Sofia Boutella) – een nieuweling in het vak die zich vooral aangetrokken voelt tot de kick van het spion zijn, maar het dodelijke ‘spel’ dat wordt gespeeld nog niet helemaal snapt. Om de koele Lorraine in het gezelschap van Delphine een béétje te zien ontdooien, staat niet alleen in schril contrast met haar meedogenloze undercoverleven, het laat ook zien dat vrouwen niet zo emotioneel en dramatisch hoeven te zijn als vaak wordt gedacht, maar – net als mannen – hun kwetsbaarheid achter een masker van koelbloedigheid (of misschien wel onverschilligheid) kunnen verstoppen. Iets wat je op basis van Lorraines vrouwelijke en sexy verschijning misschien niet direct zou zeggen.

atomic blonde

De val van de muur, 80’s hits en sterk acteerwerk

Met het desolate Oost-Berlijn als decor, een stroom aan snelle jaren tachtig hits en oude beelden van de val van de Berlijnse muur, weet Leitch de jaren tachtig sfeer in Atomic Blonde goed neer te zetten. Ook op het acteerwerk valt niets aan te merken. Hoofdrolspeelster Charlize Theron ontving verschillende prijzen voor haar rol als seriemoordenaar in Monster (2003) en liet in Mad Max: Fury Road (2015) al zien dat zij niet terugdeinst voor heftige actierollen. In Atomic Blonde staat zij opnieuw haar mannetje en heeft ze haar personage krachtig vertaald naar het scherm. Daarnaast voert ze de talloze vecht- en achtervolgingsscènes overtuigend uit en laat ze nog maar weer eens zien dat zowat elke outfit en look haar goed staat; tot aan een brunette pruik aan toe. Tegenspeler James McAvoy vertolkte eerder goede rollen in Atonement (2007), X-Men (2011-2016) en Split (2016) en zet nu een ruige Percival neer, die behalve een charmant Schots accent ook best een goed gevoel voor humor heeft (“Don’t shoot, I’ve got your shoe!”)

Bijrollen zijn weggelegd voor John Goodman, Toby Jones en Eddie Marsan. Ook de steeds vaker opduikende Zweedse acteur Bill Skarsgård is hier te zien in de rol van Merkel, Lorraines contactpersoon in Berlijn.

Atomic Blonde vangt tijdsbeeld en (anti)heldin in razendsnel tempo

Minpunten zijn in Atomic Blonde nauwelijks te vinden omdat deze zich vooral schuilhouden in de details. Zo wordt Lorraine door de aanvallers keurig na elkaar belaagd tijdens de vechtpartijen, wat niet realistisch is. Ook de (meertalige) dialogen zijn matig en vol clichés (hoewel dat laatste ook goed met opzet gedaan kan zijn). Dit neemt niet weg dat Leitch een spionagefilm in elkaar heeft gezet die het tijdsbeeld van de Koude Oorlog weet te vangen én een sterke (anti)heldin weet neer te zetten die zich juist weer níet voegt naar clichés en stereotypen, maar bovenal in zichzelf blijft geloven na haar ogenschijnlijk gefaalde missie. En dit alles gebeurt in een razendsnel tempo waarbij de film, ondanks een simpel plot, toch de kijker weet te overrompelen. Een tweede keer kijken is dan ook zeker een aanrader.

Eindoordeel: Atomic Blonde (2017)
  • Verhaal
  • Personages
  • Muziek
4

Samenvatting

Met het verwaarloosde Oost-Berlijn als decor, een stroom aan snelle jaren tachtig hits en oude beelden van de val van de Berlijnse muur, weet regisseur David Leitch de jaren tachtig sfeer in Atomic Blonde goed neer te zetten. Ondanks de matige dialogen weet de spionagefilm in razendsnel tempo het tijdsbeeld van de Koude Oorlog te vangen én vertolken Theron en McAvoy overtuigend hun (dubbel)rollen.

Regie: David Leitch | Cast: Charlize Theron, James McAvoy, Sofia Boutella | Scenario: Kurt Johnstad, Antony Johnston | Genre: Action, Mystery, Thriller | Jaar: 2017

Geef een reactie op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Abonneer  
Abonneren op
%d bloggers liken dit: