Recensie: Orange

6 juli 2017

De 16-jarige Naho Takamiya ontvangt op een dag een doos vol brieven uit de toekomst. Deze brieven heeft Naho aan zichzelf geschreven wanneer ze als 26-jarige met spijt en weemoed terugkijkt op haar middelbare schooltijd. Hoewel Naho een hechte vriendengroep had, waarschuwt ze zichzelf om te letten op Kakeru Naruse, een uitwisselingsstudent die al snel in hun vriendenkring wordt opgenomen. Flash forwards laten de kijker zien dat de vrienden elkaar tien jaar later nog steeds spreken, maar opvallend is dat Kakeru er niet bij is. Waarom niet? Wat is er met hem gebeurd?

Een emotioneel slice-of-life verhaal

Orange (2016) is gebaseerd op de gelijknamige manga gecreëerd door Ichigo Takano. De anime werd geproduceerd door Telecom Animation Film en geregisseerd door Hiroshi Hamasaki. Orange vertelt het verhaal van de verlegen scholier Naho en de groeiende liefde tussen haar en Kakeru. Dit slice-of-life verhaal bevat veel emotionele scènes en Naho moet haar onzekerheden zien te overwinnen als ze beseft dat Kakeru niet uit haar leven hoeft te verdwijnen als zij de juiste keuzes maakt.

Naho’s vriendengroep bestaat uit zeer verschillende personen, die voor de kijker erg kenmerkend zijn. Luchtige momenten wisselen de emotionele momenten af, en deze scènes worden lichtzinnig aan elkaar geregen door de muzikale klanken van Hiroaki Tsutsumi. Desondanks blijft op de achtergrond telkens een bepaalde mate van zwaarmoedigheid hangen. Wellicht komt dit door de nostalgie naar vervlogen tijden die de personages in de anime zo goed op de kijker weten over te brengen, maar het wordt ook steeds duidelijker dat Kakeru niet lekker in zijn vel zit en zich dreigt te verliezen in een depressie.

Vastlopen en tijdreizen

Langzaam maar zeker ontrafelt Naho samen met haar vrienden Kakeru’s donkere geheim. Door Naho’s onzekere karakter kabbelt het verhaal rustig voort en soms lijkt er geen vooruitgang in te zitten. Opvallend is dat Naho veel steunt op haar vrienden, die Kakeru vaak beter lijken te begrijpen dan zij zelf doet. De brieven uit de toekomst geven haar een richtlijn hoe zij moet leven om Kakeru te ‘redden’, maar dat betekent ook dat zij haar oude gewoonten zal moeten doorbreken. Op de momenten dat dit niet lukt, loopt ook de anime vast. Als kijker zie je dat Naho haar best probeert te doen, maar frustrerend is het soms wel.

In het tweede deel van deze dertiendelige anime komen de makers op de proppen met een uitwerking van het concept tijdreizen en komt Naho erachter dat zij het verleden niet kan veranderen. Althans, niet in deze tijdlijn. Orange suggereert dat elke verandering in het verleden slechts een nieuwe tijdlijn toevoegt met oneindig veel mogelijke uitkomsten die het gevolg zijn van andere keuzes en toevalligheden. Zo zal er een nieuwe tijdlijn worden toegevoegd als Naho Kakeru weet te redden, maar deze zal altijd bestaan naast de tijdlijn waarin hij zal verdwijnen. Interessante ideeën, maar de anime slaat er tegen het eind iets in door wat de focus van het daadwerkelijke verhaal – het verhaal van Naho en Kakeru – weg houdt.

Suwa, suwa, suwa

Op het internet zijn vele theorieën te vinden over waar de naam ‘Orange’ mogelijk op zou slaan. Zo is oranje in het Boeddhisme de kleur van verlichting; de hoogste staat van perfectie… Maar deze heb ik nog nergens gelezen: is het iemand opgevallen dat Suwa’s haar best wel oranje is? En dat hij als enige in staat is om de vriendengroep telkens weer aan elkaar te lijmen? En er zijn nog wel meer redenen maar die kan ik hier niet noemen in verband met spoilers. Dus dat. Tot zover mijn theorie.

Onderdompelen in het leven van een tiener

Orange biedt de kijker sterke psychologische karakterschetsen van de personages. Een aanbeveling voor iedereen die weer even terug in de tijd wil naar het veelbewogen tienerleven op de middelbare school en tegelijkertijd in een emotioneel verhaal wil duiken waarin flashbacks en flash forwards elkaar naadloos afwisselen.

 

Lees ook mijn recensie van Erased.

Eindoordeel: Orange (2016)
  • Verhaal
  • Personages
  • Muziek
4.2

Samenvatting

Orange biedt de kijker sterke psychologische karakterschetsen van de personages. Een aanbeveling voor iedereen die weer even terug in de tijd wil naar het veelbewogen tienerleven op de middelbare school en tegelijkertijd in een emotioneel verhaal wil duiken waarin flashbacks en flash forwards elkaar naadloos afwisselen.

Regie: Hiroshi Hamasaki | Voice Cast: Kana Hanazawa, Seiichiro Yamashita, Makoto Furukawa | Scenario: Yuko Kakihara, Ichigo Takano | Genre: Animation, Drama, Romance | Jaar: 2016

Geef een reactie op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Abonneer  
Abonneren op
%d bloggers liken dit: