Tokyo Ghoul √A (#2): chaos overheerst in dit emotionele vervolg

5 juni 2017

Over het eerste seizoen van Tokyo Ghoul was ik niet erg enthousiast. Afgezien van een sterke opening viel de rest van het seizoen tegen. Toch was ik stiekem wel benieuwd naar het vervolg van dit bovennatuurlijk horrorverhaal over mensetende wezens die de stad Tokyo terroriseren. Hoe gaat het verder met half-Ghoul Kaneki Ken en de strijd tussen Aogiri, Anteiku en de lokale politie? Lees hier wat ik van het tweede seizoen vond!

Van vriend naar vijand

Tokyo Ghoul √A (Tōkyō Gūru, Studio Pierrot, 2015) start letterlijk waar het eerste seizoen ophield. Je wordt dus direct weer dit bizarre verhaal in gezogen. Na zijn gevecht met Jason heeft niet alleen Kaneki’s haarkleur een transformatie ondergaan, maar verlaat hij Anteiku om zich onder de vijandelijke Ghouls, de Aogiri, te scharen. Hij verruilt hiermee de knusse koffieshop voor de duistere achterstraatjes in de Japanse metropool en laat Touka bezorgd achter. De focus komt in dit seizoen sterk op haar te liggen en haar gevoelens voor – de nu onbereikbare – Kaneki.

Daarnaast verwerven de agenten van de Ghoul Investigation Agency (GIA) van Tokyo in dit seizoen weer een grote rol. Ghoul hunter Amon vervolgt zijn missie om de Ghouls te vernietigen nadat zijn partner Mado in het eerste seizoen om het leven is gekomen. Hij krijgt hierbij hulp van Mado’s fanatieke dochter Akira en de gestoorde Juzo. Een subplot ontvouwt zich waarin Akira en Juzo zich terecht neerzetten als twee diepzinnige karakters – Akira vindt bij Mado een deel van haar vader terug door de verhalen die hij over hem vertelt en wordt (hoe kan het ook anders) verliefd op hem. Juzo lijkt zich binnen de politie steeds meer op zijn gemak te voelen, ondanks zijn psychopathische gedrag.

Ghouls hebben ook gevoelens

De ontwikkelingen van de verschillende karakters vormen samen met een grote dosis actie en plottwists het fundament van dit tweede seizoen. De afleveringen zijn vaak een rollercoaster van emoties, de scènes zitten vol subtiele psychologische diepgang en worden afgewisseld met bloederige vechtscènes die worden aangekondigd door de luide trommels van componist Yutaka Amada. De herkenbaarheid van de emoties zorgt ervoor dat je als kijker erg met de personages meeleeft. De ‘character building’ is dan ook goed gedaan, wat niet betekent dat dit altijd ten gunste van het personage uitpakt.

Waar is Touka?

Zo leren we gaandeweg het seizoen dat Kaneki de leefregels van Anteiku nog steeds nastreeft en zich vanuit deze principes niet voedt met mensenvlees. Kaneki is inmiddels zo sterk dat hij zelfs een onsterfelijke kakuja wordt! Maar de rode draad die door het eerste seizoen liep en verhaalde over de half-Ghoul Kaneki die zich in de wereld van de Ghouls staande probeert te houden, is verdwenen. In plaats daarvan maakt dit seizoen duidelijk dat er op zijn minst twee andere half-Ghouls zijn en Kaneki’s visie er niet meer zo toe doet. Het is vooral jammer om te zien dat Touka – die in het eerste seizoen echt een stoere chick was – in dit seizoen een passief hoopje ellende is geworden nu Kaneki verdwenen is. True, ze studeert hard om te kunnen worden toegelaten tot haar vervolgopleiding, maar zoekt tegelijkertijd wanhopig naar manieren om met Kaneki in contact te komen. Ze raakt zelfs bevriend met Kaneki’s jeugdvriend Hide! Kaneki’s verdwijning heeft veel emotionele scènes tot gevolg die voor de kijker goed te begrijpen zijn, maar je verwacht toch wel wat meer girlpower van haar na het eerste seizoen te hebben gezien.

De chaos overheerst

Terwijl het bloed tegen je scherm opspat, blijkt dat ook de chaos weer overheerst in Tokyo Ghoul √A. Nieuwe personages worden meermaals zonder introductie opgevoerd en verschillende subplots lijken niet altijd bij te dragen aan de twee overkoepelende verhaallijnen, namelijk de strijd tussen de GIA en de Ghouls en de positie van Anteiku nu zij door Kaneki zijn achtergelaten. Als kijker tast je in het duister en krijg je het idee belangrijke informatie te missen. Grote kans dat de makers er vanuit gingen dat kijkers de manga hebben gelezen en de anime hier eerder als een losse bewerking van moet worden gezien.

Tokyo Ghoul √A eindigt, evenals het eerste seizoen, middenin een groots gevecht – een einde dat de chaos binnen de anime helaas nog wat meer benadrukt. Toch heeft het tweede seizoen bij mij – in tegenstelling tot het eerste seizoen – wel iets weten te raken. Of dit komt door de emotioneel geladen scènes waarin de menselijkheid van deze genadeloze groep kannibalen nog eens extra wordt benadrukt; ik weet het niet. Maar ik weet wel dat ik stiekem alweer uitkijk naar een mogelijk derde seizoen.

Eindoordeel: Tokyo Ghoul #2 (2015)
  • Verhaal
  • Personages
  • Muziek
4.3

Samenvatting

De ontwikkelingen van de verschillende karakters vormen samen met een grote dosis actie en plottwists het fundament van dit tweede seizoen van Tokyo Ghoul. De afleveringen zijn vaak een rollercoaster van emoties, de scènes zitten vol subtiele psychologische diepgang en worden afgewisseld met bloederige vechtscènes. De herkenbaarheid van de emoties zorgt ervoor dat je als kijker erg met de personages meeleeft. De ‘character building’ is dan ook goed gedaan, wat niet betekent dat dit altijd ten gunste van het personage uitpakt.

Regie: Shûhei Morita | Voice Cast: Natsuki Hanae, Sora Amamiya, Shintaro Asanuma | Scenario: Sui Ishida, Chûji Mikasano | Genre: Animatie, Actie, Dark Fantasy, Horror | Jaar: 2015

Geef een reactie op dit artikel

avatar

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

  Abonneer  
Abonneren op
%d bloggers liken dit: