Katla spuwt in apocalyptisch IJsland lava én mensen uit. Een apocalyptische serie vernoemen naar een actieve vulkaan is misschien wel dé formule tot succes. Katla (2021) is zo’n serie die sinds 17 juni op Netflix is te zien. De Katla (niet te verwarren met de eruptie afgelopen maart van de vulkaan Fagradalsfjall) ligt onder de Mýrdalsjökull gletsjer. Hoewel de laatste uitbarsting alweer dateerde uit 1918, is de Katla de laatste tijd onrustig aan het worden. In de eerste IJslandse Original Serie Katla is het kwaad al geschied – de vulkaan barst daar om de haverklap uit. Tijdens de laatste eruptie verloor Gríma (Gudrun Eyfjord) haar zus Ása (Íris Tanja Flygenring) uit het oog. Haar woonplaats Vík is dankzij de actieve vulkaan een spookdorp geworden dat ze eigenlijk zou moeten verlaten. Toch blijft Gríma hier met haar vader achter, op zoek naar antwoorden. Zal ze erachter komen wat er met haar zus is gebeurd?

Denk je aan het werk van Hanna Bervoets, dan speelt de tweestrijd tussen mens en technologie op de een of andere manier een rol. Zo is liefde in haar boek Efter (2014) een psychische ziekte – of concreter nog: een verslaving – waar de medische industrie maar al te graag een medicijn tegen op de markt wil brengen. In het experimentele Fuzzie (2017) is het een klein pluizig bolletje dat tot dé remedie tegen liefdesverdriet moet uitgroeien. In Wat wij zagen, het Boekenweekgeschenk van 2021, speelt liefde opnieuw een rol. Dit keer in de context van het beklemmende, social media-tijdperk waarin wij leven.

In De dag dat de walvis kwam van John Ironmonger (1954) spoelt er op een dag ineens een naakte man aan op het strand van St. Piran in Cornwall. Nietsvermoedend brengen de Cornische inwoners van het fictieve vissersdorpje de man in veiligheid. De drenkeling blijkt Joe Haak te zijn (geen familie van, tenzij de schurk uit Peter Pan net als Joe ook Deense roots heeft natuurlijk). Joe is afkomstig uit de City (Londen) waar hij als analist bij een bank verantwoordelijk was voor het inschatten van een dalende beurskoers om ‘short te gaan’. Hij weet het vertrouwen te winnen van zijn baas Lew Kaufmann en ontwikkelt op zijn aanraden een financieel programma – Cassie – dat op korte termijn prijzen kan voorspellen.

Nu het coronavirus ook in Nederland om zich heen grijpt, lijkt het wel alsof we in een dystopie zijn beland. Afspraken en evenementen worden geannuleerd. Er wordt massaal ‘gehamsterd’ in de supermarkten met lege schappen als gevolg. Scholen gaan dicht. Thuiswerken (en thuisblijven) is een veelgehoord advies. Situaties die de mensheid in gevaar brengen, zijn in de literatuur en filmwereld al decennialang populaire onderwerpen om over te vertellen. Dystopische fictie laat ons meestal inzien hoe goed we het hier hebben. Tegelijkertijd blijken diverse taferelen gevaarlijk veel te lijken op de werkelijkheid op momenten dat er echt sprake is van het uitbreken van een pandemie. In deze post vind je 5 dystopische verhalen die je, in tijden van de coronacrisis, aan het denken kunnen zetten.

Vijfde seizoen van Black Mirror is nog duisterder dan voorheen. Na het verschijnen van Charlie Brookers ambitieuze interactieve film Bandersnatch (2019), is het vijfde seizoen van de anthologische serie Black Mirror (2011-) sinds begin juni te zien op Netflix. Het nieuwste seizoen neemt de kijker opnieuw mee in de beklemmende wereld van de technologie. Weet Brooker nog altijd te verrassen of is de koe wel zo’n beetje uitgemolken? Lees hieronder mijn recensie!

Vierde seizoen van Black Mirror blijft aan de oppervlakte. We zijn steeds meer afhankelijk van digitale technologie. Donkere techno-thriller Black Mirror van Charlie Brooker speelt hier sinds 2011 op in. Door de kijkers dystopische werelden voor te schotelen, waan je je telkens in een alternatieve realiteit. In deze wereld krijgt technologie vervolgens op gruwelijke wijze de overhand. Weet het vierde seizoen het niveau hoog te houden na het Emmy-succes van San Junipero?

Is de verfilming Eggers’ Orwelliaanse roman trouw gebleven? Een tijdje terug las ik op aanraden van een vriend Dave Eggers’ Orwelliaanse roman The Circle. Dit voorjaar is deze roman naar het witte doek gebracht door producer James Ponsoldt. In zijn bestseller laat Eggers onze huidige internetgiganten versmelten tot één grote tech-corporatie: The Circle. Het bedrijf is compleet met campus vol activiteiten voor al haar medewerkers. The Circle streeft naar een wereld waarin iedereen 24/7 ‘transparant’ is. Alles wordt hier gedeeld en privacy wordt als een serieuze wandaad beschouwd.

Zes gloednieuwe afleveringen over de duistere kant van technologie. Een tijdje terug schreef ik een recensie over seizoen 1 en 2 van de satirische serie Black Mirror (2011-) van Charlie Brooker. Onlangs verscheen seizoen 3 met zes nieuwe afleveringen over de keerzijde van technologie. Lees gauw verder om erachter te komen wat ik van het derde seizoen vind! Deze recensie bevat enkele spoilers.